امروز فیلم «پرنده کوچک خوشبختی» رو تماشا کردم. فیلم خیلی قدیمی بود. با بازی «امین تارخ» و «هما روستا» و اون دختر کوچولوی کرولال که اسم کوچیکش «عطیه» بود.
کاری ندارم که فیلم چقدر کند بود و فیلمنامه چطور بود و... چیزی که میخوام بگم اینه که بازی اون دختر کرولال که اصلاً بازیگر نبود و خیلی هم کوچیک بود، خیلی خیلی بهتر و طبیعی تر از بازی اون دو تا بازیگر حرفه ای و صد البته سایر بازیگران نیز هم، بود! مخصوصاً «هما روستا» که خیلی غلو شده و مصنوعی بازی میکرد.
ما یاد گرفتیم تو خیلی از حرفه ها، سرقفلی وار نگاه کنیم. منظورم اینه که فکر میکنیم به صرف اینکه طرف زمان زیادی اینکاره بوده، استاد بی چون و چرای اون حرفه است. مثلاً همین حرفه بازیگری... بعضی از این بازیگرها، فقط به پاس تکرار اسمشون، استاد تلقی میشن. کسی به خودش حتی اجازه اینکه به کار اینا شک کنه رو نمیده!
به نظرم کسانی مثل «داوود رشیدی» مثلاً، یا «داریوش ارجمند» یا «مهدی فتحی» اصلاً بازیگرای خوبی نیستن. بازیشون بدجوری تو ذوق میزنه. حداقل تو فیلمهایی که من دیدم...
