خدمتتون عرض کنم بنده از اوان کودکی که نه شاید! اما از اوانی که یادم میاد دچار خودشیفتگی مزمن بودم. البته از اونجایی که بچه و نوه اول خونواده بودم عذرم موجهه... عکسهای بیشماری در ژستهای مختلف دارم که خب همتون دارین*. اما اونچه کمتر کسی داره کلکسیون ترانه هایی با نام خودشه! بله... دو تا کاست کامل درمورد لیلی و لیلا دارم و کلی Mp3 و حتی شو! باور میکنین این نام در ترانه های ترکی، کردی، عربی، هندی، انگلیسی و ... کار شده؟
این علاقه از اونجا شروع شد که... اوووم خیلی کوچولو بودم که هروقت شوهر عمه ام از کرج میومد پیش ما ترانه هایی با اسم من و خواهرم میخوند و خیلی هم قشنگ میخوند... اغلب این ترانه ها فولکلور و محلی بودن:
لیلی فِدای تو گِردُم، ناز و ادای تو گِردُم
یواش یواش راه میرِوی ، خال پشت پای تو گِردُم
بعدها این ترانه ها را پیدا کردم. به مدد قربانش بروم این تکنولوژی که از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را سهل الوصول کرده...
خب دروغ چرا؟! راستش من بیشتر عاشق این اسمم تا عاشق خودم. به نظرم اسم قشنگیه و تو زبونهای مختلف با تلفظهای مختلف وجود داره.
حالا در بایگانی ترانه دو ترانه توپ پیدا کردم که دلمو برده. یکی با صدای پروین و دیگری با صدای دولتمند خالف. اولی رو بیش از ده باره که دارم گوش میدم: لیلا، لیلا، لیلی لیلی لیلا،...
چه ریتم دلچسبی... عجب صدای نرم و مخملینی... شب منو که ساخت. مرسی مینوی عزیزم. مرسی که ترانه های بیشتری از این صدای قشنگ در دسترسمون گذاشتی...
* فکرشو بکنین! من نادون وقتی کوچیک بودم دور از چشم مامان عکسامو به صورت پازل میچیدم و باهاشون بازی میکردم! مامان وقتی فهمید که چیز زیادی از اونا نمونده بود و فقط تونست معدودی رو نجات بده... اینه که هنوز نتونستم یکی از اونا رو به چنگ بیارم و تو بازیی که سپیده جون دعوتم کرده شرکت کنم!!
