پس بالاخره ایران هم به خودش یه تکونی داد.
همیشه در حیرت بودم که چطور ممکنه موقع زایمان شوهر بالای سر زن نباشه، دستشو تو دست نگیره و با جملات محبت آمیز بهش قوت قلب نده! حتی فکرشو نمیشه کرد که تو یه همچین موقعیت حساسی اونو در کنار نداشته باشی. و اینکه شاید اگه بعضی مردها زایمان همسرشون و مصیبتهاشو میدیدن رفتارشون کلی تغییر میکرد. خب تو مملکتی که پرستارها با زائو اونطور بی ادبانه و حتی بیرحمانه رفتار میکنن - که زیاد راجع بهش شنیدم- چطور میشه به تاثیر حضور همسر حتی نیم نگاهی انداخت؟! دیگه از روشهای مختلف برای کاهش درد که نگو. اصلاً وظیفه زنه که این درد زایمان رو بکشه و حسابی هم بکشه تا بهشت زیر پاش بیفته! مسئله خود زنها هم هستن البته! هربار با خانمها صحبت زایمان پیش اومده و لزوم حضور همسر رو تاکید کردم، با چشمهای از حدقه بیرون زده نیگام کردن و احتمالاً فکر کردن چقدر بی حیام و صحبت رو عوض کردن! نه فکر کنید خانمهای نسل قبل، همین همکار خودم! گرچه جای تعجب هم نیست. درجاییکه موقع پریود نگرانه شوهرش بو نبره ، چه انتظاری هست؟! بابا هنوز ملت از زنانگیشان خجلند!
این اولین زایمان بدون درد با حضور همسر بوده. حالا با خود خانمهاست که استقبال کنن. اینم از گفته های این دکتر فهیم : حضور فيزيكي شوهر در كنار زن هنگام زايمان علاوه بر اينكه محرم زن است و ميتواند در امر زايمان به گروه تخصصي كمك كند باعث قوت قلب و كاهش استرس زايمان در زن ميشود .
بسياري از زنان پس از زايمان به علت دوري گزيني همسر دچار افسردگي ميشوند اما حضور شوهر در بالين زن هنگام زايمان و مشاهده سختي هاي زايمان موجب نزديكي زن و شوهر و ارتباط عاطفي بيشتر آنها ميشود و اين امر نه تنها افسردگي زن را پس از زايمان از بين ميبرد بلكه موجب همكاري بيشتر شوهر در نگهداري و تربيت فرزند ميشود.
