بعد از مدتها باز ميخواهم بنويسم.
قبلاً سه سالي وبلاگ داشتم و سه سالي هم ميشد که آنرا می نوشتم. وبلاگ قبلي بخاطر قرار گرفتنم در وضعيت جديد و به طبع تغييرات جديد رها شد و حالا هيچ معلوم نيست که اين يکي هم به همان سرنوشت دچار نشود! اما از آنجا که مدتهاست سوداي نوشتن دارم و با حسرت! وبلاگ خواني کرده ام ؛ تصميم گرفتم به هرصورتي هست و تا هروقت که باشد بنويسم. اين نوشتن آدم را وامي دارد تا دقيقتر نگاه کند. ميتواني پس از مدتي عقبگرد کرده وضعيت خودت را بررسي کني. پيشرفتت را ببينی. دغدغه های قديميت را بررسی کنی. و از همه مهمتر با بی نهايت افرادی که در نت زندگی ميکنند تبادل نظر کنی و ديدگاههای جديد کشف کنی!
برای همينهاست که دوستش دارم. وقتی وبلاگ ميخوانی از هر گوشه دنيا، مثل اينست که زندگيهای مختلفی را تجربه ميکنی.جاهايی که نديده ای ميبينی و فکرت را وسعت ميدهی. آدمهايی که از زيبايي درونشان حيران ميمانی و آدمهايی که از کوچکی دنياشان واميمانی... عجب دنيای رنگارنگ و جذابيست اين نت!
