دوبـاره نـگـاه

قرار بود دو ماه دیگر جشن ازدواج برادرم و آن دختر زیبای دوست داشتنی برگذار شود. پنج سالی می شود که با همند و نشده بود حتی که یک جشن نامزدی داشته باشند. هربار پیشامدی – هم خوب و هم بد – کرد و برنامه به تعویق افتاد...
در تکاپوی انجام کارها، مادرش بیمار شد... سرطان... عمل کرد و دیروز اولین جلسه شیمی درمانی را گذراند. شکر خدا فعلاً روحیه خوبی دارد. حالا با شیمی درمانی و عوارضش چطور کنار بیاید، نمی دانم... این مدت بیش از هر چیز استرس جواب آزمایش را داشتم – که هنوز نیامده - و برخوردش با مسئله را که می دانید چقدر مهم است... و راستش از شما چه پنهان، همان بار اولی که دیده بودمش مهرش به دلم افتاده بود... «مادر» است. واقعاً «مادر» است...
نه! از نظر من هر زنی که بچه ای دارد «مادر» به حساب نمی آید! هر زنی که بی اندازه نگران تربیت و سلامت و روحیه فرزندش هم باشد، باز ممکن است آنطور که مد نظر من است، «مادر» نباشد! زنی را می شناسم که فرزندی ندارد، اما «مادر» است! «مادر» به نظرم کسی است که وقتی تویی که بچه اش هم نیستی کنارش می نشینی، وقتی در آغوشت می گیرد، وقتی می بینیش اصلاً، انرژی و هاله «مادر بودن»، «زنده بودن» و «زندگی بخش بودن» را در اطرافش حس کنی...* 

خوب می شود. می دانم! یعنی دلم می خواهد که اینطور فکر کنم...
جوان است و مهربان و آرام... آماده برای کمک به همه... حق او نیست که درد بکشد... اما همین ویژگیها به گمانم به دادش برسد...

* امیدوارم که توانسته باشم با این زبان الکن منظورم را برسانم.      

2) امشب سنگهایم را با یک نفر که خیلی برایم عزیز است و خیلی مهم، واکندم... باری چند ساله از دوشم برداشته شد... مشکل هم گویا حل شد... اما غمی محو هم روی دلم مانده... اینکه بعد از این همه مدت، آخر طاقتم طاق شد و مجبور شدم آن عزیز را متوجه اشتباهش کنم، حال آنکه میدانم یک جورهایی او هم در تنگناست، غمگینم کرده... گرچه میدانم او آسانترین راه را انتخاب کرده بود نه بهترین یا تنها راه را...

3) امشب به سلامتی شدیدترین دعوای زندگی مشترک را هم داشتیم! کلی خط و نشان کشیده بودم اما حیف که تو پیک دعوا، با همه تلاشی که تا آن موقع داشته بودم که نگاهم به نگاهش نیفتد، ناغافل چشمم افتاد به صورتش و با لبخندی به پهنای صورت، پریدم تو بغلش...

وقتی این پست را در مورد فیلم «پرنده کوچک خوشبختی» می نوشتم، برای پیدا کردن اسم دختر ناشنوایی که نقش «ملیحه» را بازی کرده بود، سرچ کردم. فقط می دانستم که اسم کوچکش «عطیه» است. اما در سایتهایی که پیدا کردم هیچ اسمی از او نبود! تعجبی هم نداشت چون همه آنها یک متن واحد را، از نام هنرپیشه ها گرفته تا خلاصه داستان، کپی کرده بودند. از این دختر خیلی خوشم آمده بود.

دیروز به طور اتفاقی اسم کاملش «عطیه معصومی» را همراه با توضیح بسیار جالبی در مورد وضعیت کنونیش در اینجا پیدا کردم:

دختر ناشنوای پر شر و شور فیلم معروف «پوران درخشنده»، ازدواج كرده و با همسر ناشنوایش در یكی از مركز خریدهای شلوغ تهران مغازه فانتزی‌فروشی دارند.

دختر ۱۲-۱۱ساله فیلم «پرنده كوچك خوشبختی» حالا حسابی بزرگ شده است، ازدواج كرده و با همسرش در یكی از مركز خریدهای شلوغ تهران مغازه فانتزی‌فروشی دارند؛ فانتزی‌هایی كه همسرش جهانگیر از آن طرف آب می‌آورد و عطیه هم كه خوره این چیزهاست، هربار چندتایی را برای خانه خودشان برمی‌دارد؛ خانه‌ای كه وقتی عطیه ازش حرف می‌زند، می‌شود برق زندگی را توی چشم‌هایش دید. عطیه و جهانگیر برای هر لحظه این زندگی واقعا جنگیده‌اند تا به اینجا برسند.

پ.ن. هرچند این مطلب تازه نیست و مربوط به حدود یک سال پیش، خبر نداشتم و کلی از خواندنش کیفور شدم...

یعنی انقدر سلیقه مردم تنزل کرده؟ تا این حد قدرت انتخاب ندارند؟ واقعاً از روی عادت است یا بیکاری که می‌نشینند با دقت این خزعبلات را پیگیری می‌کنند و حتی درخواست می‌دهند که سریالها را در شبهای مناجات استندبای کنند تا یک وقت - خدای نکرده - یک قسمت از دستشان نرود؟ امروز که تا بخواهی انواع فیلم همه جا هست و آنهم به چه ارزانی! و شکر خدا همه به شبکه های آنور آبی هم دسترسی دارند.
پس چه چیزی واقعاً می کشاندشان؟
بازی «رضا عطاران» که آنطور بی‌تفاوت و بی‌توجه بازی می کند و انگار می خواهد دم به دم یادت بیاندازد که توی تماشاچی به هیچ جایش نیستی که زحمت بکشد و کار بهتری ارائه دهد؛ یا دست کم، دست از سر نقش تکراری دودره‌باز بی‌تفاوت خوش‌شانس عاقبت‌به‌خیر بردارد؟ 
یا ادا و اطوارهای نخ نما شده «علی صادقی» که جایی گفته بود دلیلی نمی بیند کوچکترین تغییری در بازیش بدهد چون مردم همین را می‌خواهند و بابت همین نقش تکراری هم پول تپل می دهند و چه زحمتی است آقا...
یا زنهایی که وجه کمدی کارشان خنگ بودنشان است؟ 
یا...
یعنی تا‌ این حد سوژه های ماورایی و جن و پری و ... محبوب شده؟ یا کمدیهایی که حالا دیگر به جای انتقاد، سعی دارند اعتیاد و دزدی و قاچاق و ... را مسائل پیش‌پا‌افتاده ای جلوه دهند؟ همین مانده بود که قبح نداشته اینها از بین هم برود! شما که کامل در جریانید، کدام یکی از این سریالها یک فیلمنامه درست و حسابی داشت بالاغیرتاً؟!

شنیدم که صدا و سیما خط و نشان کشیده که سال آینده بودجه ای برای سریالهای مناسبتی اختصاص نمی دهد. چه بهتر! حالا که ما خودمان انقدر اراده نداریم و هرچه جلویمان می گذارند تماشا می‌کنیم و بحث و بررسی و حتی جانبداری هم می‌کنیم، بگذار آنها جلویش را بگیرند بلکه مفتخورهایی که بابت هیچ و پوچ پول پارو می‌کنند و بابت لودگی معروف می‌شوند - فقط در حد وسع این مملکت! طمع شعله نمی‌بندم! - به خودشان بیایند و کمی تخصصی کار کنند.
وگرنه محال است این ملت چنین خزعبلاتی را بایکوت کنند و تماشا نکنند تا بلکه دست اندرکاران، سر سوزنی به صرافت توهین نکردن به شعور مخاطب بیفتند!

من اگه نامرئی می شدم، بی معطلی شروع می کردم به جهانگردی! هرجا، هرجا که فکرشو بکنید میرفتم. دیدن کشورهای مختلف، آرزوی بزرگ منه. خب اگه نامرئی باشی، بی نیاز به ویزا و بلیط و حتی یک ریال پول، می تونی دنیا رو سیر کنی...  

شما چطور؟

پ.ن. شما را به خدا دست بردارین از این آهنگای وبلاگی نخ نما شده! نصف شب تو سکوت خونه نشستی وبگردی می کنی، یه دفعه صدای گلنار، گلنار خونه رو میذاره رو سرش و خفتگان رو بیدار می کنه... 

تاثیر پذیر، برونگرا، واقع گرا، متفکر *

 تو یه تیپ "مدیر" هستی. دقیق و منظم و هدفمند. با اینکه تو یک فرد برون گرا هستی، اما خصوصیات تهاجمی آدم های کنه و مردم آزار را نداری یعنی در کل با وجود اینکه پشت کار داری، برای رسیدن به اهدافت مخ مردم رو نمی زنی! خیلی عالیه! اگرچه احتمالا دوست داری در امور دیگران یک کمی هم دخالت کنی، ولی بعضی وقتها بهتر است اجازه دهی امور همانطوری که هستند پیش بروند و خودت را نخود هر آش نکنی!

به هر حال، تو هم برای خودت و هم برای دیگران مدیر عالیی هستی. و این دقیقاً به این خاطر است که تو ترجیح می دهی بیشتر سودمند فکر کنی، تا خلّاق؛ و بجای پیروی کردن از قلبت از عقل و منطقت کمک می گیری. معمولاً مردم هم به این طرز فکر، احترام می گذارند؛ ولی وقتی درخواستهای عشق و محبتشان به گوشهایی کاملا کر برخورد می کند، می تواند آنها را دیوانه کند.

به هر حال، سعی کن گاهی هم قلب داشته باشی!

* این قسمت رو که خوندم یاد "واتو واتو" افتادم: اعجاب انگیز، خارق العاده...

پ.ن. من اگر مدیر بودم، قبل از هر چیز یک فکری به حال مدیریت زمانم می کردم که اوضاعم بهتر از اینها باشد!

پسرک هنوز دو ماهش نشده. چنان زیبا و شیرین است که حس می کنم در نورش حل می شوم. عجب لذتی دارد در آغوش کشیدنش... نمی دانستم نوزاد انقدر خوشبوست. یعنی آن نوزادهایی که ما در بچگی دیده بودیم، بوی خاصی داشتند که اصلاْ به پای عطر تن این شازده نمی رسد... دفعه پیش که می رفت تهران، سعی کردم این بو را سیو کنم. چه می شد اگر می توانستم قسمتی از آن را در شیشه کوچک زیبایی، برای خودم داشته باشم. شاید اینطوری، هنوز هیچی نشده، انقدر دلتنگش نمی شدم و انقدر عکسهایش را زیرورو نمی کردم...
راستش آدمهای کمی هستند که به معنای واقعی کلمه، دلتنگشان می شوم. و این یکی هنوز نیامده، در صدر لیست جا گرفته!